« ورود »     « عضویت »
« بازیابی کلمه عبور »

به نماز سيد که نگاه مي‌کردم، ملائک رامي‌ديدم که در صفوف زيباي خويش او را به نظاره نشسته‌اند. رو به قبله ايستادم. امادلم هنوز در پي تعلقات بود.

گفتم: «نمي‌دانم‏, چرا من هميشه هنگام اقامه نماز حواسم پرت است.«

به چشمانم خيره شد». مواظب باش! کسي که سرنماز حواسش جمع نباشد، در زندگي نيز حواسش اصلاً جمع نخواهد شد«  .

گفت و رفت. اما من مدتها در فکر ارتباط ميان نماز و زندگي بودم.

»نماز مهمترين چيز است، نمازت را باتوجه بخوان .« بار ديگر خواندم, اما نماز سيد مرتضي چيز ديگري بود.